تا زین سپس زنخ نزند از منوری

آن ذره ای که گر قدمش بوسد آفتاب

خود ننگرد به تابش او جز که سرسری

بنما مها به کوری خورشید تابشی

درتاب شاه و مفخر تبریز شمس دین

تا هر دو کون پر شود از نور داوری