زیرا ندای عشق ز نی هست آتشی

ای نای سربریده بگو سر بی زبان

خوش می چشان ز حلق از آن دم که می چشی

آتش فتاد در نی و عالم گرفت دود

بنواز سر لیلی و مجنون ز عشق خویش

دل را چه لذتی تو و جان را چه مفرشی

بویی است در دم تو ز تبریز لاجرم