بنواز سر لیلی و مجنون ز عشق خویش

خوش می چشان ز حلق از آن دم که می چشی

آتش فتاد در نی و عالم گرفت دود

زیرا ندای عشق ز نی هست آتشی

دل را چه لذتی تو و جان را چه مفرشی

بویی است در دم تو ز تبریز لاجرم

بس دل که می ربایی از حسن و از کشی