در باغ عشق سرو روان است آن یکی

سوگند می خورم به جمال و کمال او

کز چشم خویش هم پنهان است آن یکی

بر فرق خاک آب روان کرد عشق او

جمله شکوفه اند اگر میوه است او

جمله قراضه اند چو کان است آن یکی

دل موج می زند ز صفاتش ولی خموش