گر صد هزار خلق تو را رهزند که نیست

زیرا چو آفتاب عیان است آن یکی

پیشش تو سجده می کن تا پادشا شوی

زیرا که پادشاه نشان است آن یکی

اندر گمان مباش که آن است آن یکی

گفتم به شمس مفخر تبریز بنگرش

گفتا عجب مدار چنان است آن یکی