اندر گمان مباش که آن است آن یکی

پیشش تو سجده می کن تا پادشا شوی

زیرا که پادشاه نشان است آن یکی

گر صد هزار خلق تو را رهزند که نیست

گفتم به شمس مفخر تبریز بنگرش

گفتا عجب مدار چنان است آن یکی