می خندد آن لبت صنما مژده می دهد

سوگند بشکنی و جفا را رها کنی

امروز دامن تو گرفتیم و می کشیم

تا کی بهانه گیری و تا کی دغا کنی

کاندیشه کرده ای که از این پس وفا کنی

بی تو نماز ما چو روا نیست سود چیست

آنگه روا شود که تو حاجت روا کنی