کاندیشه کرده ای که از این پس وفا کنی

امروز دامن تو گرفتیم و می کشیم

تا کی بهانه گیری و تا کی دغا کنی

می خندد آن لبت صنما مژده می دهد

بی تو نماز ما چو روا نیست سود چیست

آنگه روا شود که تو حاجت روا کنی

بی بحر تو چو ماهی بر خاک می طپیم