بس کن که دانش ست که محجوب دانشست

گر گم شدی خیال تو جان و جهانیی

بس کن که بند عقل شدست این زبان تو

ور نی چو عقل کلی جمله زبانیی

دانستیی که شاهی کی ترجمانیی