همی گفت و رخساره کرده دژم

سخن رفت با نامور کدخدای

ز کاووس وز خام گفتار او

ز خوی بد و رای و پیگار او

ز کار سیاووش دل پر ز غم

فرستادن زنگه شاوران

همه یاد کرد از کران تا کران