آینه کون شد رفت از او آهنی

روی من از روی تو دارد صد روشنی

جان من از جان تو یابد صد ایمنی

آهن هستی من صیقل عشقش چو یافت

مرغ دلم می طپید هیچ سکونی نداشت

مسکن اصلیش دید یافت در او ساکنی

ندهد بی چشم تو چشم من آینگی