برد مسلمانیم وای مسلمانیی

هر نفسی از درون دلبر روحانیی

عربده آرد مرا از ره پنهانیی

فتنه و ویرانیم شور و پریشانیم

گفت مرا می خوری یا چه گمان می بری

کیست برون از گمان جز دل ربانیی

بر سر افسانه رو مست سوی خانه رو