بر سر افسانه رو مست سوی خانه رو

برد مسلمانیم وای مسلمانیی

گفت مرا می خوری یا چه گمان می بری

کیست برون از گمان جز دل ربانیی

جان بفشان کان نگار کرد گل افشانیی

یک دم ای خوش عذار حال مرا گوش دار

مست غمت را بیار رسم نگهبانیی