جان بفشان کان نگار کرد گل افشانیی

گفت مرا می خوری یا چه گمان می بری

کیست برون از گمان جز دل ربانیی

بر سر افسانه رو مست سوی خانه رو

یک دم ای خوش عذار حال مرا گوش دار

مست غمت را بیار رسم نگهبانیی

عابد و معبود من شاهد و مشهود من