کآمد از سوی چین مرغ تو را چینه ای

خواجه چرایی چنین کز تو رمد عشق دین

زانک همی بیندت احمد پارینه ای

مرغ گزینی یقین دانه شیرین بچین

شیر خدایی خدا شیر نرت نام داد

از چه سبب گشته ای همدم بوزینه ای

صورت تن را مبین زانک نه درخورد توست