صورت تن را مبین زانک نه درخورد توست

کآمد از سوی چین مرغ تو را چینه ای

شیر خدایی خدا شیر نرت نام داد

از چه سبب گشته ای همدم بوزینه ای

پوشد سلطان گهی خرقه پشمینه ای

هین دل خود را تمام در کف دلبر سپار

تا که نپوسد دلت در حسد و کینه ای