خوب چو نبود عروس خوش نشود زو نفوس

تا تو در این غربتی نیست طمانینه ای

هست خرد چون شکر هست صور همچو نی

هست معانی چو می حرف چو قنینه ای

از حفه و از رفه ز اطلس و زرینه ای

چون نروی زین جهان خوی خرابات جان

در عوض می بگیر بی مزه ترخینه ای