تا تو در این غربتی نیست طمانینه ای

سینه پاکی که او گشت خوش و عشق خو

سینه سینا بود فرش چنین سینه ای

تشنه آن شربتی خسته آن ضربتی

هست خرد چون شکر هست صور همچو نی

هست معانی چو می حرف چو قنینه ای

خوب چو نبود عروس خوش نشود زو نفوس