زود سلامش رسان گو که خوشی خوشتری

خار شد این جان و دل در حسد آینه

کو چو گلستان شده ست از نظر عبهری

گم شده ام من ز خویش گر تو بیابی مرا

گر تو بیابی مرا از من من را بگو

که من آواره ای گشته نهان چون پری

مست نیم ای حریف عقل نرفت از سرم