بی مه او جان چو چرخ زیر و زبر بود

تا که نماند حزین و غوره فشاری

نک شب قدرست و بدر کرد عنایت

بر دل هر شب روی ستاره شماری

ماهی بی آب را کی دید قراری

خود تو چو عقلی و این جهان همه چون تن

از تن بی عقل کی بیاید کاری