از تن بی عقل کی بیاید کاری

بی مه او جان چو چرخ زیر و زبر بود

ماهی بی آب را کی دید قراری

خود تو چو عقلی و این جهان همه چون تن

خلعت نو پوش بر زمین و زمانه

خلعت گل یافت از جناب تو خاری

گر نبدی خوی دوست روح فشانی