خلعت نو پوش بر زمین و زمانه

ماهی بی آب را کی دید قراری

خود تو چو عقلی و این جهان همه چون تن

از تن بی عقل کی بیاید کاری

خلعت گل یافت از جناب تو خاری

گر نبدی خوی دوست روح فشانی

خود نبدی عاشقی و روح سپاری