چو ذره پای بکوبی چو نور دست تو گیرد

که تا به نقد ببینی که در درونه چه کانی

فتاده ای به دهان ها همی گزندت مردم

لطیف و پخته چو نانی بدان همیشه چنانی

ز سردیست و ز تری که همچو ریگ گرانی

چو آفتاب برآمد به خاک تیره بگوید

که چون قرین تو گشتم تو صاحب دو قرانی