ز سردیست و ز تری که همچو ریگ گرانی

فتاده ای به دهان ها همی گزندت مردم

لطیف و پخته چو نانی بدان همیشه چنانی

چو ذره پای بکوبی چو نور دست تو گیرد

چو آفتاب برآمد به خاک تیره بگوید

که چون قرین تو گشتم تو صاحب دو قرانی

تو بز نه ای که برآیی چراغپایه به بازی