هزار خار مغیلان رهیده گشت ز خاری

که شکر و حمد خدا را که برد جور خزان را

شکفته گشت زمین و بهار کرد بهاری

هزار شاخ برهنه قرین حله گل شد

حلاوت غم معشوق را چه داند عاقل

چو جوله ست نداند طریق جنگ و سواری

برادر و پدر و مادر تو عشاقند