که خویش عشق بماند نه خویشی نسبی

از آن شراب پرستم که یار می بخشست

رخم چو شیشه می کرد و بود رخ ذهبی

برادرم پدرم اصل و فصل من عشقست

خمش که مفخر آفاق شمس تبریزی

بشست نام و نشان مرا به خوش لقبی