رخم چو شیشه می کرد و بود رخ ذهبی

غلام ساعت نومیدیم که آن ساعت

شراب وصل بتابد ز شیشه ای حلبی

از آن شراب پرستم که یار می بخشست

برادرم پدرم اصل و فصل من عشقست

که خویش عشق بماند نه خویشی نسبی

خمش که مفخر آفاق شمس تبریزی