شراب وصل بتابد ز شیشه ای حلبی

دهان به گوش من آرد به گاه نومیدی

چه می کند سر و گوش مرا به شهد لبی

غلام ساعت نومیدیم که آن ساعت

از آن شراب پرستم که یار می بخشست

رخم چو شیشه می کرد و بود رخ ذهبی

برادرم پدرم اصل و فصل من عشقست