غلام ساعت نومیدیم که آن ساعت

و یا که مست شدی او ز باده عنبی

دهان به گوش من آرد به گاه نومیدی

چه می کند سر و گوش مرا به شهد لبی

شراب وصل بتابد ز شیشه ای حلبی

از آن شراب پرستم که یار می بخشست

رخم چو شیشه می کرد و بود رخ ذهبی