به باد باده مرا داد همچو که بر باد

به ناشتاب چشانید خام را خامی

نه باده اش ز عصیر و نه جام او ز زجاج

نه نقل او چو خسیسان به قند و بادامی

به آب گرم مرا کرد یار اکرامی

بسی نمودم سالوس و او مرا می گفت

مکن مکن که کم افتد چنین به ایامی