به آب گرم مرا کرد یار اکرامی

نه باده اش ز عصیر و نه جام او ز زجاج

نه نقل او چو خسیسان به قند و بادامی

به باد باده مرا داد همچو که بر باد

بسی نمودم سالوس و او مرا می گفت

مکن مکن که کم افتد چنین به ایامی

طریق ناز گرفتم که نی برو امروز