بگفتمش که دلم بارگاه لطف خداست

بگفتمش که تویی مرگ و جسک گفت آری

بگفتم او را صدق که من ندیدستم

ز تو غلیظتر اندر سپاه بویحیی

چه کار دارد قهر خدا در این ماوی

به روز حشر که عریان کنند زشتان را

رمند جمله زشتان ز زشتی دنیی