هزار سیم نثار لطیف سیمایی

کسی که زنده شود صد هزار مرده از او

عجب نباشد اگر پیر گشت برنایی

هزار گنج گدای چنین عجب کانی

جهان چو آینه پرنقش توست اما کو

به روی خوب تو بی آینه تماشایی

سخن تو گو که مرا از حلاوت لب تو