به روی خوب تو بی آینه تماشایی

هزار گنج گدای چنین عجب کانی

هزار سیم نثار لطیف سیمایی

جهان چو آینه پرنقش توست اما کو

سخن تو گو که مرا از حلاوت لب تو

نه عقل ماند و نه اندیشه ای و نی رایی