بگفتمش ز رخ توست شهر جان روشن

بدادمی عجب آورد گفت گستردی

بگفتمش که چرا بی گه آمدی ای دوست

بگفت سیرو یدی یلده یلدشم اردی

ز آفتاب درآموختی جوامردی

بگفت طرح نهد رخ رخم دو صد خور را

تو چون مرا تبع او کنی زهی سردی