بگفتمش گل بی خار و صبح بی شامی

بدید اشک مرا در فغان و پردردی

بگفت نی که به قاصد مخالفی گفتی

به عشق گفت من و گفتنم درآوردی

که بندگان را با شیر و شهد پروردی

ز لطف های توست آنک سرخ می گویند

به عرف حیله زر را بدان همه زردی