یقین شود که ز عشق خدای بی خبری

به من نگر که بجز من به هر کی درنگری

بدان رخی بنگر که کو نمک ز حق دارد

بود که ناگه از آن رخ تو دولتی ببری

تو را چو عقل پدر بوده ست و تن مادر