شکر نثار شد و نیست این شکر خوزی

به سوی مجلس خوبان بکش حریفان را

به خضر و چشمه حیوان بکن قلاوزی

شراب لعل رسیده ست نیست انگوری

هوا و حرص یکی آتشیست تو بازی

بپر گزاف پر و بال را چه می سوزی

خمش که خلق ندانند بانگ را ز صدا