که دیده ها همه گریان و تو در این گردی

برآ برآ هله ای آفتاب چون بی تو

نمی رود ز هوا هیچ تلخی و سردی

برآ برآ هله ای مه که حیف بسیارست

بیا بیا که ولی نعمت همه کونی

که مخلص دل حیران و مهره نردی

بیا بیا و بیاموز بنده خود را