که ندهم آبت زیرا که کوزه بشکستی

ترش ترش بنشستی بهانه دربستی

هزار کوزه زرین به جای آن بدهم

مگیر سخت مرا ز آنچ رفت در مستی

تو را که آب حیاتی چه کم شود کوزه