هزار کوزه زرین به جای آن بدهم

ترش ترش بنشستی بهانه دربستی

که ندهم آبت زیرا که کوزه بشکستی

مگیر سخت مرا ز آنچ رفت در مستی

تو را که آب حیاتی چه کم شود کوزه

چه حاجت آید جان و جهان چو تو هستی