چو طوق موهبت آمد شکست گردن غم

که غم نجوید عشرت ز خرمن شادی

مگر زمین مسلم دهد تو را سلطان

چنانک داد به بشر و جنید بغدادی

رسید داد خدا و بمرد بیدادی

به هر کجا که روی ماه بر تو می تابد

مهست نورفشان بر خراب و آبادی