رسید داد خدا و بمرد بیدادی

مگر زمین مسلم دهد تو را سلطان

چنانک داد به بشر و جنید بغدادی

چو طوق موهبت آمد شکست گردن غم

به هر کجا که روی ماه بر تو می تابد

مهست نورفشان بر خراب و آبادی

غلام ماه شدی شب تو را به از روزست