غلام ماه شدی شب تو را به از روزست

رسید داد خدا و بمرد بیدادی

به هر کجا که روی ماه بر تو می تابد

مهست نورفشان بر خراب و آبادی

که پشتدار تو باشد میان هر وادی

خنک تو را و خنک جمله همرهان تو را

که سعد اکبری و نیکبخت افتادی