چو باز حمله بکردند باز تک برداشت

که هیچ بوی نبردی کسی به استادی

لگام ها بکشیدند تا که واگردند

نمود باز بدیشان فزودشان شادی

که باد در پی او گم کند همی بادی

بر این صفت چو ز حد رفت هر کسی ز هوس

ز هم شدند جدا و بکرد وحادی