ز گل گلی بفزاید ز خار هم خاری

بدان نشان که به هر شب چو ماه می تابی

ز ابر دل قطرات حیات می باری

چه قطره هاست که از حرف عشق می بارد

میان خار و گل این سینه ها چو بلبل مست

ضمیر عشق دل اندر سحر به سحر آری

هزار ناله کنم لیک بیخود از می عشق