چو چنگ بی خبرم از نوا و از زاری

میان خار و گل این سینه ها چو بلبل مست

ضمیر عشق دل اندر سحر به سحر آری

هزار ناله کنم لیک بیخود از می عشق

از آن دمی که صراحی عشق تو دیدم

تهی و پر شده ام دم به دم قدح واری

میان جمع مرا چون قدح چه گردانی