چو با خویش آمد بپرسید مجنون

همی کوفت بر دل که صید بلایی

درازست قصه تو خود این بدانی

تپش های ماهی ز بی استقایی

که گورش نشان ده که بادش فضایی

بگفتند شب بود و تاریک و گم شد

بس افتد از این ها ز س القضایی