گر آن گل نچیدی چه بویست این بو

نه کت می نوازد نه اندر کناری

تو خواهی که پوشی بدین ناله خود را

تو حیلت رها کن تو داری تو داری

گر آن می نخوردی چرا در خماری

گلستان جان ها به روی تو خندد

که مر باغ جان را دو صد نوبهاری