گلستان جان ها به روی تو خندد

تو حیلت رها کن تو داری تو داری

گر آن گل نچیدی چه بویست این بو

گر آن می نخوردی چرا در خماری

که مر باغ جان را دو صد نوبهاری

خیالت چو جامست و عشق تو چون می

زهی می زهی می زهی خوشگواری